The social run – zaterdag 27 juli

Vooruit nog eentje dan, hierna echt even vakantie. Te mooi verhaal om niet te delen. Niet alleen perste ik mijn lijf zo snel mogelijk van kilometer 0 naar 10 (tijd: 34:30), nee, meer nog was het een social run, daar in Maasdijk.

Hardlopen doe ik vaak alleen, kilometers asfalt oprapen zonder dat een ander daar iets van ziet of hoort. De eenzame kilometers bereiden me voor op wat op 1 december in Valencia het hoogtepunt van dit jaar moet worden. Tussendoor kijk ik waar ik sta. Dat doe ik niet alleen. Dan vreet ik kilometers in gezelschap van anderen tijdens een wedstrijd. Ze zijn er voor ondersteuning, ze zijn er om mee op te lopen, bij vandaan te lopen of om bij mij, helaas dat ook, vandaan te lopen. Ze zijn er om aan te moedigen, staan aan de kant en krijgen de leeggeknepen spons in hun gezicht geworpen, ze zijn er om mee warm te lopen en bij te praten, omdat ik ze al zolang niet meer gezien had, niet meer gesproken had en het tof is om het, oude jongens krentenbrood, weer te hebben over snelle tijden, potentiële concurrenten en dito eindtijden. Ze zijn er om me aan te spreken en te zeggen ‘Hey, jou ken ik van Strava’, waarop ik antwoord blij te zijn eindelijk een gezicht te hebben bij weer zo’n andere kilometervreter, die na afloop ook weer huiswaarts keert om de hardloopdraad met zichzelf op te pakken. Ze zijn er om moed in te spreken en mee een cooling down te doen. En ze zijn er om mij te coachen, moed in te spreken en na afloop te voorzien van een vergenoegzame powertalk die je vol enthousiasme doet uitzien naar de dag van morgen, de dag waarop de eenzame hardloper weer ontwaakt en met nieuwe energie de eenzame kilometers slijt.

Alinea 1 bestaat uit 42 woorden, alinea 2 normaal uit 195, maar nu wat meer. Ze verwijzen naar de 42,195 kilometer van de marathon van Valencia die ik op 1 december ga lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *